Vandaag is de donkerste dag van mijn leven. Mijn geliefde zoon, Agnivesh, heeft ons veel te vroeg verlaten. Hij was pas 49 jaar oud, gezond, vol leven en dromen. Na een ski-ongeluk in de VS herstelde hij goed in het Mount Sinai Hospital in New York. We geloofden dat het ergste achter ons lag. Maar het lot had andere plannen, en een plotselinge hartstilstand heeft onze zoon van ons weggerukt. Geen woorden kunnen de pijn beschrijven van een ouder die afscheid moet nemen van zijn kind. Een zoon is niet bedoeld om eerder te vertrekken dan zijn vader. Dit verlies heeft ons op manieren verwoest die we nog steeds proberen te begrijpen. Ik herinner me nog de dag dat Agni werd geboren in Patna op 3 juni 1976. Uit een middenklasse Bihari-familie groeide hij uit tot een man van kracht, medemenselijkheid en doel. Het licht van het leven van zijn moeder, een beschermende broer, een loyale vriend en een zachtaardige ziel die iedereen die hij ontmoette raakte. Agnivesh was veel dingen - een sportman, een muzikant, een leider. Hij studeerde aan het Mayo College in Ajmer, richtte een van de beste bedrijven op, Fujeirah Gold, werd voorzitter van Hindustan Zinc en verdiende het respect van collega's en vrienden. Toch bleef hij, ondanks al zijn titels en prestaties, eenvoudig, warm en diep menselijk. Voor mij was hij niet alleen mijn zoon. Hij was mijn vriend. Mijn trots. Mijn wereld. Kiran en ik zijn gebroken. En toch, in ons verdriet, herinneren we ons dat de duizenden jonge mensen die bij Vedanta werken ook onze kinderen zijn. Agnivesh geloofde diep in het opbouwen van een zelfvoorzienend India. Hij zei vaak: “Papa, we missen niets als natie. Waarom zouden we ooit achterblijven?” We deelden een droom om ervoor te zorgen dat geen enkel kind hongerig slaapt, geen enkel kind onderwijs wordt ontzegd, elke vrouw op eigen benen staat en elke jonge Indiaan betekenisvol werk heeft. Ik had Agni beloofd dat meer dan 75% van wat we verdienen aan de samenleving zou worden teruggegeven. Vandaag vernieuw ik die belofte en besluit ik een nog eenvoudiger leven te leiden. Er lag zoveel leven voor hem. Zoveel dromen die nog geleefd moesten worden. Zijn afwezigheid laat een leegte achter voor zijn familie en vrienden. We danken al zijn vrienden, collega's en weldoeners voor altijd voor hem klaar te staan. Beta, je zult voortleven in onze harten, in ons werk en in elk leven dat je hebt aangeraakt. Ik weet niet hoe ik dit pad zonder jou moet bewandelen, maar ik zal proberen jouw licht verder te dragen.