De veiligheid op speelplaatsen was in de jaren 40 volledig anders dan nu... In de jaren 40 waren speelplaatsen minder ontworpen met oog voor veiligheidsnormen en meer gericht op fysieke uitdagingen, duurzaamheid en toezicht door oudere kinderen in plaats van volwassenen. Apparatuur werd vaak gebouwd van stalen buizen, ladders en betonnen funderingen, met weinig aandacht voor valhoogte, oppervlaktevering of letselpreventie. In die tijd werden gebroken botten en geschaafde knieën vaak gezien als een verwacht onderdeel van opgroeien in plaats van een falen in het ontwerp. Veel speelplaatsen hadden hard samengeperst zand of asfalt onder torenhoge klimrekken, lange ladders en hoge schommels. De nadruk lag op kracht, balans en doorzettingsvermogen, wat de bredere culturele waarden weerspiegelt die gevormd zijn door de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog. Kinderen werden aangemoedigd om grenzen te verkennen, veerkracht te ontwikkelen en te leren door middel van proberen en falen. Pas in de late jaren 60 en 70 begon letseldata het publieke denken te hervormen. Pediatrische studies en aansprakelijkheidszorgen duwden gemeenten om speelplaatsen opnieuw te ontwerpen met lagere structuren, leuningen en schokabsorberende oppervlakken. Wat tegenwoordig opwindend of roekeloos lijkt, werd ooit als normaal en zelfs voordelig beschouwd, wat onthult hoe concepten van veiligheid diep verbonden zijn met sociale verwachtingen van de kindertijd. Moderne veiligheidsnormen voor speelplaatsen in de Verenigde Staten kwamen pas formeel tot stand in 1981, toen federale richtlijnen voor het eerst limieten op valhoogte aanbeveelden en schokabsorberende oppervlakken zoals rubber of houtsnippers vereisten. © Historyfeels #drthehistories

Een pagina uit de 15e eeuw, manuscript La sfera van de Florentijnse koopman Gregorio Dati. De tekst is een poëtische gids voor geografie en kosmologie voor jonge handelaren, en de illustratie is een afbeelding van de legendarische Toren van Babel, gelabeld als "Torre mabel". In het Boek Genesis wordt de bouw van de toren in verband gebracht met de oorsprong van talen en de ambitie van de mensheid om de hemel te bereiken. Het manuscript, geschreven rond 1430, combineerde poëzie, wetenschap en cartografie. De illustratie van de Toren van Babel was vaak de grootste in de verschillende manuscriptkopieën. De tekst beschrijft de locatie van de toren nabij de "zee van India" en vermeldt de vele talen die voortkwamen uit de bouw ervan. Dati's werk was populair, met meer dan 150 overgebleven manuscriptkopieën. Gregorio Dati was een zijdenhandelaar, een fervent zeiler en auteur van een van de meest populaire geografiegidsen van de vroege Renaissance, La sfera. Het boek was gemaakt voor jonge Florentijnse handelaren en behandelt onderwerpen als astronomie, cartografie, cultuur en religie. Met meer dan 150 overgebleven manuscriptkopieën en verschillende gedrukte edities kunnen we zien hoe populair het was. In deze manuscripten is de legendarische Toren van Babel, hier gelabeld als “Torre Mabel,” vaak de grootste illustratie. Dati’s bewering dat de Toren nog steeds stond, onthult een tijd waarin wetenschap en religie werden begrepen als complementaire manieren om de wereld te verklaren. © MS M.721, fol. 17r, Gebouw: Toren van Babel, Dati, Gregorio, 1362-1436. La sfera. Italië, waarschijnlijk Florence, tweede helft van de 15e eeuw. 📷© Janny Chiu, 2025. [Morgan library, Bibliophile, Middeleeuwse kunst, Renaissance kunst] #drthehistories

Wist je dat de uitdrukking "zo fit als een viool" eigenlijk teruggaat tot de middeleeuwen? Het betekende oorspronkelijk dat iemand in topgezondheid was of perfect geschikt voor iets. In die tijd werd de viool gezien als een fijn vervaardigd instrument, en als het in goede staat was, speelde het prachtig. Dus, "zo fit als een viool" ging niet alleen over gezond zijn, het ging over in topvorm zijn, net als een goed afgesteld instrument! © RuralHistoria #drthehistories