Terug in 2012 begon ik meer geld te verdienen dan ik ooit tot dat moment had gedaan. De dopaminekick was zo intens dat ik het allemaal uitgaf voordat het zelfs maar op mijn rekening stond. Nieuwe appartement. Meubels. Een tweedehands M3 die ik nauwelijks reed omdat ik altijd aan het werk was. Zes maanden later was de opwinding verdwenen en waren mijn rekeningen astronomisch. Nu zie ik jonge ondernemers van deze nieuwe generatie die exact dit scenario herbeleven. Ze komen binnen en vinden een soort gelddruk systeem en beginnen meer cash te stapelen dan wie dan ook in hun kring. En in het begin is het absoluut elektrisch. De auto’s, horloges, dure diners, reizen naar het buitenland. Maar het "heilige sh*t, ik heb het gemaakt" moment stort vrij snel in elkaar. De auto’s voelen saai aan en dan zie je iemand op sociale media met een mooier horloge dan jij. Je begint steeds meer en meer nodig te hebben, als een jeukende drugsverslaafde. Het belangrijkste probleem ligt in het jezelf vastzetten in een leven dat je vervolgens moet blijven voeden om het in stand te houden. Meestal houdt het niet lang stand en is het niet zo vervullend als je denkt. Naar mijn mening, vind de opwinding in iets dat op de lange termijn duurzaam is. Ik kan je niet precies vertellen wat dat voor jou zal zijn, maar ik beloof je, het geld en de extravagantie vullen je ziel maar voor een moment.