De ultieme uitlaatklep voor volwassenen is eigenlijk het lenen van kinderen om zichzelf te redden. Vandaag heb ik in het hotel deze waarheid doorgrond. Vandaag heb ik de hele dag met de kinderen in het hotel doorgebracht. Ik heb niet veel op WeChat gekeken, niet veel op Twitter gescrold. Bijzonder was het avondprogramma voor ouders en kinderen in het hotel, waar ik normaal gesproken meedoe als een volwassene, maar nu, onder leiding van de presentator, tussen de kinderen mengde en met de muziek meedeed. Op dat moment realiseerde ik me plotseling dat ik niet met de kinderen aan het spelen was, maar dat ik, onder het mom van de kinderen, een geestelijke ontspanning voor mezelf had gecreëerd. De huidige middelbare leeftijd is te onderdrukt. Elke dag als je je ogen opent, ben je bezig met informatie verwerken, afwegingen maken, rollen spelen. De smartphone is onze elektronische handboei, die je eraan herinnert dat je nog steeds in het systeem zit. We willen ons uiten, maar de kosten van uiting voor volwassenen zijn te hoog. Naar de KTV? Dat is sociaal, je moet je gedragen. Gaan drinken? Dat is netwerken, je moet oppassen. Zelfs als je alleen in de auto een sigaret rookt, is dat slechts een tijdelijke pauze, geen herstart. Waarom was dat evenement vandaag zo verfrissend voor me? Omdat je alleen tijdens het gek doen met kinderen, zelfs als je op de grond rolt, schreeuwt of gekke gezichten trekt, om je heen alleen maar vriendelijke blikken krijgt, en mensen denken dat je een goede vader bent. Dit masker van een goede ouder is je enige toegangspas om je sociale masker af te leggen. Ik noem dit model "lenen van kinderen om ouders te redden" (of redden van moeders). In dit model zijn er geen KPI's, geen hiërarchieën, en je hoeft geen logica te vinden. Je hoeft ook geen betekenis te zoeken voor je plezier. Iedereen denkt dat we tijd en geld aan de kinderen besteden. Dat is een grote vergissing. In deze tijd van hoge concurrentie zijn kinderen eigenlijk de "lichamelijke bodhisattva's" die door God zijn gestuurd om ons te redden. Met hun oorspronkelijke levenskracht trekken ze ons gedwongen uit die hypocriete, vervreemde, berekende wereld van volwassenen. Ik zweet als een otter van het springen, die lang gemiste dopamine is zo puur. Eigenlijk is dit een ernstig onderschatte sector. De huidige gezinsreizen en pretparken zijn allemaal bezig met het onder druk zetten van kinderen, het zoeken naar opvang, het leren van vaardigheden en het oefenen van moed. De richting is verkeerd. Toekomstige gedifferentieerde topproducten zouden zich niet op kinderen moeten richten, maar op die ouders die bijna stikken. Zelfs als het maar een ruimte is die deze middelbare leeftijdsgroep in staat stelt om rechtmatig en als een dwaas een half uur plezier te hebben, zijn ze bereid om een prijs te betalen die je je niet kunt voorstellen. Tot slot een boodschap voor ouders: Denk niet altijd dat het zorgen voor kinderen een belasting is. In de wereld van volwassenen is onschuld het conserveermiddel. De volgende keer dat je met je kinderen speelt, kijk dan niet op je telefoon. Zelfs als het geleende kinderlijke onschuld is, is het de krachtigste medicijn die we als oudere generatie onszelf kunnen geven. Denk na over hoe lang het geleden is dat je als een kind hebt gelachen.