We zijn hier, in het hart van de duisternis zonder internet, zonder communicatie. Teheran, zaterdag 10 januari 2026

Wat een vervloekte stilte. De beelden komen uit een plek die noch een ziekenhuis, noch een mortuarium is. Ziekenhuizen en mortuaria zijn overweldigd, en families zijn gedwongen om naar hun geliefden te zoeken op tijdelijke, onbekende locaties. Wat er op dit moment in Iran gebeurt, is een ongekende humanitaire catastrofe. Rapporten en video's van de grond tonen gewone mensen die in grote aantallen worden gedood, scènes die de wereld niet langer kan negeren. Dit is niet langer louter onderdrukking; het is een georganiseerde slachting die zich in real time ontvouwt voor de ogen van de wereld. De kreten, de wanhopige zoektochten, de schreeuwen van mensen die tussen levenloze lichamen dwalen, getuigen van de diepte van deze catastrofe. Iran heeft onmiddellijke actie nodig. Op dit moment is stilte niet langer neutraliteit, het is medeplichtigheid aan de dood.

Khamenei heeft bevelen gegeven voor verdere moorden en een verscherpte onderdrukking. Zojuist verklaarde hij dat "we bloed hebben vergoten om dit islamitische regime te vestigen en we zullen geen centimeter terugdeinzen voor de demonstranten." Hij beschuldigde de opstand ervan georkestreerd te zijn om Pahlavi te behagen.