Jonge vrouwen zijn nu de eerste grote cohort die ooit is opgevoed met bewijs van hun capaciteiten. Ze hebben de cijfers. Ze presteren academisch beter dan jongens in de meeste landen. Ze navigeren eerder en vloeiender door emotionele complexiteit. Ze zijn sociaal, linguïstisch en cognitief competent op manieren die gemeten en gedocumenteerd zijn. Dus wanneer een jonge man reageert met verrassing, vijandigheid of gekwetst ego, is dat niet alleen seksistisch, het is irrationeel. Het slaat nergens op. Het kan alleen gebaseerd zijn op arrogantie. En dat is wat het frustrerend maakt. Want de boodschap die jonge vrouwen nu ontvangen is niet "je bent niet capabel". Het is "je bent capabel, maar doe alsof je dat niet bent, want mijn identiteit hangt ervan af om standaard uitzonderlijk te zijn, wees een aardig meisje en geef je ruimte op voor een man die van streek zal zijn als hij dit niet bereikt". Dat creëert een specifiek soort psychologische whiplash: wees zelfverzekerd, maar niet bedreigend, wees intelligent, maar corrigeer niet, wees competent, maar gedraag je dankbaar, wees ambitieus, maar verzacht de mannelijke trots. En wanneer een man zich gecastreerd voelt door vrouwelijke competentie, wordt de last stilletjes op de vrouw gelegd om zijn emoties te beheren over een realiteit die zij niet heeft gecreëerd. Hoe hij zich eenzaam voelt, hij zich nutteloos voelt, hij zich ongewenst voelt, hij zich irrelevant voelt. Het gaat altijd nog steeds om hem. Want het ging nooit om een vrouw die iets niet kon doen. Het ging om haar onderdrukking en passiviteit die werden gebruikt om het mannelijke gevoel van doel en trots te vervalsen en op te blazen.