Osoba z IQ 170, specjalizująca się w czystej matematyce, wyjaśnia naprawdę złożony temat, który osoba z IQ 150 uważa za niesamowity, ale nie ma czasu, aby się w to zaangażować, ponieważ jest zajęta sprawami finansowymi. Osoba z IQ 140 potrzebuje chwili, aby to zrozumieć, ale gdy w końcu to pojęła, przekształca to w film wyjaśniający, aby osoby z IQ 130 miały iluzję zrozumienia, a następnie upraszczają to do poziomu, na którym IQ 120 pewnie stwierdza: "ach, to było oczywiste", co sprawia, że osoby z IQ 110, średniacy, wierzą, że to nigdy nie było trudnym problemem. W końcu osoby z IQ 100 mają poczucie, że to pojęły i wyjaśniają to osobie z IQ 170, która, z masą zaciśniętych westchnień, mruczy: "to... nawet nie jest błędne" i zostaje do 3 nad ranem, próbując zrozumieć, gdzie wszystko poszło nie tak, co prowadzi ich do nowej, czystszej formuły... i cykl się powtarza.