Vibe kodlamasında şu anda sürücüsüz arabalarla aynı sorun var. Durumu izlemesi gereken sürücü direksiyonda uykuya dalıyor. Kod yazarken eski usul yazarken sürekli kodu inceliyorum, her şeyi değerlendiriyorum, hataları arıyorum, basitleştirme yollarını arıyorum, bir sonraki görevi planlıyorum. Kodlama yapmak düşündüğüm sürece rahatlatıcı bir şey. Bu beni koda daha da yaklaştırıyor. Her satırı yazdığım ve defalarca düzenlediğim için kod kafamda kalıyor. Yürüyüşe çıktığımda kafamda programlamaya devam edebiliyorum. Kodu yazmasaydım bunu yapmak çok zor olurdu. Başkasının (bir şeyin) yazdığı kodu okumak bile inanılmaz derecede sıkıcı ve kavraması zor.  Yeni bir kod tabanı öğrenirken genellikle nasıl çalıştığını görmek için geçici düzenlemeler yapıyorum. Kod düzenlemeden programlamak doğal değildir. En iyi işim, her satırı yakından bildiğim ve nadir uç durum hatalarını olmadan önce yakalayabilmem. Çoğu zaman masamda değilken, duşta, öğle yemeği yerken, dışarıda yürüyüşe çıktığımda bile aklıma geliyor. Bilinçaltım aniden "unuttun... Bir hata yaratabilir" ve genellikle doğrudur. Yapay zeka kolay düşünceyi yapabiliyor olabilir ama henüz zor düşünceyi yapamıyor, bu yüzden kodu bilmeniz gerekiyor.