Bob Weir. Tanrım, Bob Weir'i çok seviyorum. Bu gerçekten acıtıyor. Bobby tarif edilemez bir adam. Düzenli bir ritim gitaristi değildi. Çalması inanılmaz derecede alışılmadık ve şaşırtıcı derecede karmaşıktı. Grubu bir arada tutarken herkese kendi tarzını ve tarzını kullanarak kendi işini yapması için alan tanıdı. Müziğini çok seviyorum. Sevilirdi. Yağmur gibi görünüyor. Hava Durumu Raporu Odası. Kara Boğazlı Rüzgar. Kayıp Denizci, Koşulların Azizi. Mexicali Blues. Jack Straw. Sugar Magnolia. Cassidy. Müzik asla durmadı. Minglewood. Adamım, iyi bir Minglewood'u çok severim. Bobby'yi sayamayacağım kadar çok kez gördüm. Ratdog, Dead and Company, Wolf Bros., National Symphony Orchestra, Phil/Bobby ikilisi (Radio City'de Trey ile!) vs. vs. Son on yılda onunla birçok kez tanışma fırsatım oldu. Onu yaklaşık on iki yıl önce burada D.C.'de ilk kez gördüğümde, elimi sıktı ve bana, "Şunu netleştirmek istiyorum. Grateful Dead ve siyaset hakkında tweet atmana para mı veriyorsun?" Ben bunun biraz daha karmaşık olduğunu söyledim. En çok minnettar olduğum şey, Jerry öldükten sonra Bobby'nin müziği sürdürmesiydi. Onu çok özleyeceğim. Sahneye çıktığında "Bobby!" diye bağırmayı özleyeceğim. Bir şarkıdan sonra "teşekkürler" demeyi özleyeceğim. Bob Weir ve Grateful Dead hayatımın müzikleri. Cennet bu gece Jerry, Phil ve Brent ile bir Cumartesi Gecesi Daha Var. İyi git, Bobby. Dört rüzgar seni güvenle eve götürsün.