Benim adım Marco. Ben hemşireyim. Bugün... Koridorda sessizce ağladım. Kimse fark etmedi. Kimse iyi olup olmadığımı sormadı. Bu sabah iki hastanın son nefesini alırken yanında oturdum. Oğlunun kaybını yas tutarken bir babayı kollarımda tuttum. Daha sonra, yorgun gözlerle bana bakan ve hafif bir gülümsemeyle fısıldayan bir beyefendinin saçını yıkadım, "En azından bu dünyayı temiz bırakacağım." Eli benimkine tutundu. Hiçbir aile veda etmeye gelmedi. Her gün elimden gelenin en iyisini veriyorum. Dikkat. Varlık. İnsan sıcaklığı. Ama tüm bunlar arasında kendime biraz iyilik göstermeyi sık sık unutuyorum. Alkış ya da takdir istemiyorum. Sadece basit bir şey. Belki bir ses, "Hey Marco." diyordu. Belki o zaman, bugün, biraz daha az yalnız hissederdim "Hiç başkaları için her şeyini verip görünmez hissetmenin nasıl bir şey olduğunu merak ettin mi? Marco'nun anlatılmamış hikayesine dalın, sağlık kahramanlarının gizli mücadelelerini keşfedin." Kredi - Marco