We hebben een nieuw rapport over materniteit en neonatale zorg en eerlijk gezegd... er is geen enkele verrassing in te vinden. Het is nog steeds - en ik gebruik deze woorden niet lichtvaardig - een totale schande. We hebben meerdere rapporten die ons dit vertellen. En toch blijven dezelfde problemen zich voordoen. Vrouwen worden niet gehoord - moeders en baby's worden beschadigd of zelfs gedood - terwijl dat niet zou moeten. Zoveel mensen hebben hun eigen verhalen - ik weet zeker dat als je dit nu hoort, je misschien je eigen verhaal hebt - of iemand kent die dat heeft. Er is één ding dat ik uit het rapport van barones Valerie Amos wilde halen. Het onderzoek hoorde gevallen van vrouwen die baby's hadden verloren en op afdelingen werden geplaatst met pasgeborenen. Dit lijkt misschien een klein ding. Maar kun je je voorstellen dat je een baby verliest. Het ergste moment van je hele leven. Al die hoop en dromen voor de toekomst van je kind. De baby in je dragen - het voelen groeien - en dan het bloed, de wanhoop dat het misschien goed komt, het moet wel goed komen, en dan de realiteit dat je je kind hebt verloren. En wat gebeurt er dan? Je wordt op een afdeling geplaatst vol andere moeders zoals jij... maar deze moeders hebben hun kleine baby's in hun armen. Dat is niet alleen nalatig. Het is wreed. En het gebeurt ook systematisch in de NHS. Heb je een miskraam? Ga naar de verloskundige eenheid. Heb je net een echo gehad waar je hoopt je baby te zien trappen, maar je ontdekt dat het geen hartslag heeft? Ga dan zitten tussen alle gelukkig zwangere moeders. Dit is symptomatisch voor een systeem waarin vrouwen worden behandeld als vaten, niet als mensen die gehoord en geluisterd moeten worden. Want leven in de wereld brengen kan het gelukkigste moment van je leven zijn. Maar het kan ook het ergste moment van je leven zijn. Hoe dan ook - het is het belangrijkste moment. En daarom moeten we dit goed krijgen.