Wat ik recentelijk heb geleerd, nu al mijn leeftijdsgenoten de 30 naderen, is dat het hebben van een "baan," wat het ook is, mentaal zwaarder en stressvoller is dan je je kunt voorstellen. Uit mijn eigen ervaring: het hebben van een "standaardmodus," zelfs zonder enige verantwoordelijkheid (zoals toen ik op sabbatical was), schakelde een groot deel van mijn brein uit en blokkeerde me van een niveau van denken dat gewoon te chaotisch en onzeker is. Wanneer ik iets heb om op terug te vallen, kan mijn geest nooit echt in paniek raken. Mensen zeggen altijd dat ze weten hoe ze moeten resetten, maar ze weten alleen hoe ze een pauze moeten nemen. Absoluut geen plan hebben en niets dat je zou moeten of moeten doen voelt helemaal niet als die lange betaalde vakanties, en dit is de echte rust die ik denk dat veel mensen gewoon nooit ervaren. In de afgelopen 2 jaar was ik verrast hoeveel van wat ik geloofde gewoon niet "van mij" was. Ik heb zoveel dingen in twijfel getrokken—voornamelijk ideologieën en wat ik wil doen. Ik heb nog steeds geen antwoorden op ENKELE van die vragen, en ik verwacht ook geen antwoorden te hebben totdat ik sterf. Maar het leven door deze vragen heen heeft me een ander perspectief op veel dingen gegeven en heeft veel angst verlicht waarvan ik weet dat ik die anders zou hebben als ik 30 word. Toch weet ik niets vergeleken met mijn 40-jarige zelf die ik op een dag zal worden. Maar ik denk dat mensen gewoon moeten stoppen met hun baan als ze 30 worden. Je kunt altijd terugkomen als je goed bent, toch?