Er is een afweging in post-kwantum handtekening schema's die duidelijk wordt zodra je begint na te denken over hoe ze zich gedragen binnen echte systemen. Snelheid, handtekeninggrootte en hoe conservatief de onderliggende beveiligingsassumpties zijn, trekken meestal tegen elkaar in. Je kunt meestal een redelijke prestatie leveren op twee van deze, maar je krijgt niet alle drie tegelijk. Ik noem dit "De Post-Kwantum Handtekening Trilemma". Nadenken over post-kwantum handtekeningen als zittend binnen een driehoek maakt de ontwerpruimte veel gemakkelijker om over na te denken. Verschillende schema's zijn niet beter of slechter in isolatie. Ze maken verschillende keuzes over welke kosten te betalen en waar die kosten zich voordoen. Zodra je daar expliciet over bent, wordt het gemakkelijker om een schema aan een systeem te koppelen, in plaats van abstract te discussiëren over welke "het beste" is. Ik heb dit hieronder in meer detail opgeschreven.