Durumumdaki çıkmaz nokta, Belçika rejiminin burada yaşamamı giderek zorlaştırırken aynı zamanda ayrılmayı da zorlaştırması. Yarın Yüksek Mahkeme (Cassasie olarak adlandırılır, aşağıdaki çevirisi de buradan dolayısıyla) nefret söylemi nedeniyle ceza cezamın yürürlüğe girip girmeyeceğine karar verecek. Eğer öyle olursa, Belçika ve Avrupa'daki hayatım çok daha zor olacak ve yakında hapse girebilirim. Aynı zamanda, iş veya taşınma için dünyanın çoğu Batı ülkesine gitmemi imkansız hale getirecek. Çoğu, hatta hepsi, sistem mahkumiyetimi tespit ettiğinde otomatik olarak giriş veya vizemi reddediyor. Bunu düzeltmenin bir yolu da yok. Zaten yaklaşık 400 bin dolar hukuk masrafı harcadım ve geriye kalan tek seçenek AB'nin kendi İnsan Hakları Mahkemesi olacak; muhtemelen bana kulak vermek istemeyecek çünkü milliyetçiyim ve bu da her halükarda yüz binlerce euroya mal olur ve 5 ila 10 yıl sürer. Bir bakıma böyle bir cazibe sadece Kafkaesque tutuşu güçlendirirdi: harcanan para, taşınmayı maliyetli bir girişim haline getirmeyi daha da zor ve karşılanabilir hale getirirdi. Yani 24 saat içinde muhtemelen beni öldürmek isteyen bir rejimin yönettiği bir ülkede mahsur kalacağım, yasal olarak ve — eğer bu kadar büyük bir sosyal medya takipçim olmasaydı — fiziksel olarak. Bu acıma çağrısı değil. Bunun Büyük Değişim'e karşı direnişimin muhtemel sonucu olduğunu biliyordum ve bunu %100 yeniden yapacağım. Çocuklarımın gözlerinin içine bakıp atalarımızın topraklarının soyundan gelenlerin toprakları olarak kalmasını sağlamak için elimden geleni yaptığımı söyleyebilmek, benim için kolay bir hayat yaşamaktan çok daha değerli.