Communisme is een samenleving waarin produceren je verdacht maakt en behoefte je deugdzaam maakt. Hoe meer je creëert, hoe meer je beschuldigd wordt van uitbuiting. Hoe meer je mist, hoe meer je als moreel gerechtigd wordt behandeld tot wat anderen hebben verdiend. Rijkdom wordt behandeld als bewijs van schuld, terwijl behoefte wordt gezien als een morele aanspraak op het leven van anderen. In dat systeem wordt competentie niet bewonderd, maar doelwit. Onafhankelijkheid wordt niet gevierd, maar veroordeeld als egoïstisch. Het productieve individu wordt een probleem dat beheerd, belast, gereguleerd of geofferd moet worden "voor het grotere goed." Ondertussen wordt afhankelijkheid verheven tot een deugd, omdat behoefte de enige status is die morele immuniteit verleent. Als je geen slachtoffer van parasitisme bent, ben je een schurk die geofferd moet worden. Als je weigert de rol van slachtoffer te spelen, word je beschuldigd van wreedheid. Als je succesvol bent, wordt je verteld dat je succes gestolen is. Het systeem kan geen zelfgestuurde, zelfonderhoudende individuen tolereren, omdat hun bestaan de leugen blootlegt dat behoefte recht geeft op aanspraak. Dat is geen bug. Het is de morele kern van het systeem. Communisme heeft niet als doel armoede te elimineren door producenten te creëren. Het heeft als doel producenten te elimineren door armoede te moralizeren. Het resultaat is geen gelijkheid, maar een race naar de bodem die wordt afgedwongen door schuld, dwang en de langzame vernietiging van trots, verantwoordelijkheid en verdiende prestaties.