Het klinkt misschien onwaarschijnlijk, maar soms helpt speltheorie om de acties en motieven van de Trump-administratie te begrijpen. Veel instellingen of systemen zijn gebaseerd op het idee dat ze een oplossing zijn voor een collectief actieprobleem (of N-spelers gevangenendilemma). Dit zijn situaties waarin het voor iedereen voordelig is om samen te werken; maar waar verraad leidt tot een kortetermijnvoordeel, als de andere kant blijft samenwerken. Het oorspronkelijke gevangenendilemma heeft deze dynamiek. Beide gevangenen zijn beter af als ze zwijgen. Maar als de ene gevangene de andere verraadt, is hij beter af; maar als ze beiden de ander verraden, is dat de slechtst mogelijke uitkomst. De Trump-administratie heeft geleerd dat ze "verraden" kan kiezen op verschillende lang gevestigde systemen van orde (de wetten van oorlog, bijvoorbeeld), en kortetermijnwinsten kan behalen. Het zijn deze kortetermijnwinsten, gebaseerd op het overtreden van regels, die de overwinning vieringen opleveren. Maar de theorie voorspelt ook dat, na verloop van tijd, andere spelers in het systeem zullen stoppen met samenwerken en stoppen met het spelen volgens de oude regels -- en dat ze ook zullen beginnen met verraad (een tit-for-tat strategie). En dat zal uiteindelijk een uitkomst opleveren die slecht is voor iedereen -- zoals een echte oorlog. Helaas lijkt het erop dat we daar naartoe gaan: een wereld die uiteindelijk slechter is voor iedereen die erin leeft.