Denys Zachaire był szesnastowiecznym szlachcicem, który zniszczył majątek swojej rodziny w poszukiwaniu kamienia filozoficznego. Studiował w Bordeaux pod okiem nauczyciela obsesyjnie zainteresowanego alchemią. Podróżował przez kraje, w których uczeni byli biedni, a ignoranci bogaci. Służył fałszerzom. Pracował w laboratoriach, które wybuchały. Stracił wszystko. Napisał swoją historię jako alegorię wojskową. Książę oblężony w zamku wycofuje się do okrągłej komnaty w centrum skały. Jego wrogowie otaczają go pięćdziesięcioma tysiącami ludzi. Obserwuje z czterech okien. Opisuje się go jako niezwykle zadowolonego z tej emerytury. Podczas oblężenia jego żołnierze zdobywają pięć sztandarów od wroga. Pierwszy jest czarny. Drugi ma wiele kolorów. Trzeci jest biały. Czwarty nosi półksiężyc. Piąty to sztandar cesarski. To pięć etapów pracy alchemicznej opowiedzianych jako wojna. Dnia po zdobyciu piątego sztandaru książę wychodzi, a całe wojsko ucieka. Znalazłem to, ponieważ Fulcanelli wspomniał, że alchemicy spotykali się w Notre-Dame de Paris w soboty w 1539 roku i wymienił Zachaire'a jako jednego z nich. Jedna przypis prowadziła do drugiej, a przypis prowadził do historii o człowieku, który stracił wszystko i znalazł to w pokoju, którego nie zdecydował się opuścić.