Bir tırtıl, kelebek olmaya hazırlandığını bilmez. Sadece yaşamak. yaprak yemek, etrafta sürünmek, tırtılların yaptığı işleri yapmak. Ama yüzeyin altında bir şeyler oluyor. Bir şeyler birikiyor. Bir şeyler inşa ediliyor. 20'li ve 30'lu yaşlarınız böyle. Sadece hayatını yaşadığını sanıyorsun. Hatalarını yapmak, kariyerini inşa etmek, kim olman gerektiğini anlamaya çalışmak. Ama gerçekten, delil topluyorsun. Onlarca yıl sonra anlam kazanacak deneyimler topluyorsunuz. Tam olarak yaşayana kadar anlayamayacağınız dersler öğreniyorsunuz. Gençken her şey acil gelir. O iş reddi dünyanın sonu gibi geliyor. O ilişkinin sona ermesi, sanki asla toparlanmayacaksın gibi hissettiriyor. Yaptığın o hata, karakterinde kalıcı bir iz gibi hissettiriyor. Çünkü gençken, her anın seni tanımladığına inanırsan—her seçimin kaderini kesiyor, her başarısızlığın temel değerinin bir ifadesi olduğuna. Ama 20'li yaşlarında size söylemedikleri şey şu: tüm bu aciliyet sadece gürültü. Bu, egosunuzun çaresizce kendini inşa etmeye çalışması, başarılar, sahiplikler ve başkalarının görüşleri üzerine bir kimlik oluşturmaya çalışmasının sesidir. Ve ego inşa edilmeli. Bu çok önemli. Bu adımı atlayamazsınız. Önce birisi olduğuna inanmalısınız ki, önce hiç kimse olduğunuzu fark edeceksiniz. Ya da daha doğrusu, herkes olduğunuz. Rollerin ve maskelerin altında tüm dansın sensin. - Alan Watts