Tijdens enkele van de donkerste periodes van mijn leven was het beste wat ik ooit voor mijn mentale gezondheid deed, eindelijk accepteren dat niets vanzelf beter zou worden. Ik moest degene zijn die de eerste stap zette. Het klinkt triest, maar het sturen van het eerste bericht. Contact opnemen met mensen voor hulp of om iets te doen. Solliciteren naar het programma/de baan/wat dan ook, ook al voelde afwijzing onvermijdelijk. Het voelde oneerlijk. Het leek alsof iedereen anders het leven op een presenteerblaadje kreeg, terwijl ik voor elke kleine overwinning moest vechten. Maar doen wat ik kon met de weinige energie en moed die ik had, voordat ik de rest aan het toeval/aan God overliet, heeft me altijd geholpen om uit een put te kruipen, omdat er uiteindelijk altijd wel een soort vooruitgang was om naar uit te kijken.

Echtheid is de gracht

je zegt het alsof het een slecht ding is