Dit doet me denken aan delen van de academische wereld -- er was een professor aan de Harvard rechtenfaculteit die als faculteitslid geen enkel artikel heeft gepubliceerd (hij had wel een "echt goed studentenartikel."). Op de een of andere manier kreeg hij toch een vaste aanstelling.

Dat gezegd hebbende, is een tenure-spot gegeven aan een niet-publicerende professor nog steeds een betere besteding van middelen dan het gebruiken om de juridische praktijk van professoren te subsidiëren; vooral diegenen die hun talenten hebben ingezet voor hoogst twijfelachtige, zo niet kwaadaardige cliënten -- Harvard die de juridische verdediging van Jeffrey Epstein subsidieert is het slechtste voorbeeld, maar er zijn anderen.

Deeltelijke correctie: het blijkt dat de betreffende professor in 2019 een wetenschappelijk boek heeft gepubliceerd, zo'n 43 jaar na zijn oorspronkelijke aanstelling. Nu ben ik geneigd het te lezen in de veronderstelling dat elk boek dat 43 jaar heeft gekost om te schrijven iets interessants te zeggen moet hebben.