Przeszedłem przez naprawdę trudny okres w relacjach jakiś czas temu i postanowiłem, że po prostu nigdy więcej nie będę się niepotrzebnie stresować konfliktami międzyludzkimi. Możemy być smutni, źli, płakać, krzyczeć, cokolwiek, ale po prostu odmawiam rozmyślania nad tym lub pozwolenia, by to wpłynęło na moją ogólną zdolność do cieszenia się życiem. *Ty* nie musisz być zen, ale ja osobiście będę zrelaksowany w każdej sytuacji. Nie będę analizować, hipotezować, żałować ani pragnąć ponad rozsądny punkt. Jeśli jesteś na mnie zły, przeproszę. Jeśli nie chcesz ze mną rozmawiać, będę z tego powodu smutny. Ale absolutnie odmawiam bycia neurotycznym.

jeśli jesteś dla mnie dziwny, to szczerze mówiąc, to twoja sprawa i nie chcę przez to tracić snu. jeśli nie jesteś dla mnie dziwny, to naturalnie nie będę przez to tracić snu. tak czy inaczej, moim celem będzie "bycie miłym" i "nigdy nie tracenie snu z jakiegokolwiek powodu"

Miałem to objawienie sześć miesięcy temu, jak o mój Boże, jestem zestresowany, mam wysypkę, tracę sen, spiralam... i po co? Dosłownie byłbym lepiej przygotowany do radzenia sobie z każdą sytuacją, gdybym był wyspany i emocjonalnie zrównoważony. Więc czemu po prostu tego nie zrobić?