İran Cumhurbaşkanı Masud Pezeshkian yakın zamanda, İran'a önemli finansman sağlaması beklenen Çin'in bu konuda başarı sağlamadığını açıkladı. Onun sözleriyle, "Çin'in şu anda çok fazla finansman sağlaması gerekiyor. Ama olmayacak. Bu, 'Kim finansman istiyorsa yapsın' dediğiniz kadar basit değil." Bu, İran'ın ağır ekonomik baskıları arasında artan hayal kırıklığını yansıtıyor; bunlar arasında azalan petrol gelirleri, sermaye kaçışı, yüksek enflasyon ve mevcut yönetim döneminde ABD yaptırımlarının etkisi yer alıyor. Çin, İran'ın başlıca petrol alıcısı olmaya devam ediyor (ihracatın %80'inden fazlasını alıyor), ancak son raporlar bir yavaşlama olduğunu gösteriyor: İran'ın petrol ihracatı değerleri düştü (örneğin, Mart 2025'ten itibaren İran mali yılının ilk yarısında nominal ihracatlar ~%10 azaldı), Çinli alıcılara ise daha sert indirimler sunuldu (varil başına yaklaşık 11–12 dolar civarında). Bu da net geliri önemli ölçüde azaltıyor. Petrol alımlarının doğrudan durdurulduğuna veya "para gönderdiğine" dair bir kanıt yok; bunun yerine hacimlerin azalması, ödemelerin gecikmesi veya vaat edilen yatırımlar/finansmanlarda tereddüt var; bu durum muhtemelen artan ABD baskısı, Çinli kuruluşlar üzerindeki yaptırım riskleri veya daha geniş jeopolitik temkinlilik nedeniyle olabilir. Bu, İran ekonomisinin sermaye çıkışları ve belirsizlikle karşı karşıya olduğu bir ortamda gerçekleşiyor. Geçmişteki yüksek profilli görüşmeler (örneğin, Pezeshkian'ın 2025'te Çin'e yaptığı ziyaret ve ŞİÖ zirvesi dolar dışı ticareti teşvik ediyor). Çinli yetkililerden finansal akışların tamamen duracağına dair kamuoyuna bir onay verilmedi, ancak raporlar yaptırımlar nedeniyle İran'daki Çin yatırımlarının kısıtlanmalarını vurguluyor.