Evrimin kökenleri hakkında kesin hiçbir şey bilmiyoruz. Oldukça iyi bildiğimiz şey, yeni bir türün ortaya çıkışının dinamikleri—doğuşundan gelişimsel zirvesine ve gerilemesine kadar. Evrimsel yolların sayısı türlerin sayısı kadar çok ve hepsinin ortak birçok özelliği vardır. Dünyada fark edilmeden yeni bir tür belirir. Görünüşü zaten var olanlardan geliyor gibi görünüyor ve bu ödünç alma, Tasarımcı'nın yaratıcı ataletine tanıklık ediyor gibi görünüyor. Başlangıçta, bir türün sonraki gelişimini borçlu olacağı iç organizasyondaki bu sarsıntının aslında zaten gerçekleştiğine dair pek bir işaret yoktur. İlk örnekler genellikle küçüktür; Ayrıca doğumları acele ve belirsizlikle dolu gibi ilkel özelliklere sahiptir. Bir süre boyunca, yarı gizli bir durumda bitki örtüsüne devam ederler, zaten dünyanın görevlerine en iyi şekilde uyum sağlamış yerleşik türlerle rekabet etmeyi zar zor başarıyorlar. Sonra, çevredeki görünüşte önemsiz dönüşümlerden kaynaklanan genel dengedeki değişimle (bir türün çevresi sadece jeolojik dünyayı değil, aynı zamanda içindeki diğer tüm bitki örtüsünü de içerir) yeni bir genişleme türü başlar. Zaten işgal edilen topraklara giren bir tür, yaşam mücadelesinde rakiplerine karşı liderliğini açıkça gösterir. Boş, fethedilmemiş bir uzaya girdiğinde, evrimsel radyasyona dönüşür ve bu bir anda birçok varyasyonun ortaya çıkmasını başlatır. Bu varyasyonlarda, bir türde ilkecilik kalıntılarının yok olması, türün dış görünüşünü ve yeni işlevlerini giderek daha cesurca yöneten yeni sistemik çözümlerin ortaya çıkmasıyla birlikte gelir. Bu, bir türün gelişimsel zirvesine ulaşmak için izlediği yoldur. Bu süreç boyunca, tüm döneme bir isim veriyor. Karada, denizde veya havada hüküm sürme süresi uzun sürer. Sonra bir homeostatik denge sonunda tekrar bozulur—ancak bu yine de yenilgiyi göstermez. Bir türün evrimsel dinamikleri, daha önce gözlemlenmemiş bazı yeni özellikler kazanır. Çekirdek dalında, örnekler büyüyor, sanki devasa bir tehdit için koruma sağlamak için. Evrimsel radyasyonlar tekrar gerçekleşmeye başlar, bu sefer genellikle aşırı uzmanlaşma ile işaretlenir. Yan dallar, rekabetin nispeten zayıf olduğu ortamlara girmeye çalışır. Zaman zaman bu son hamle başarıyla sonuçlanır. Sonra, devlerin tüm izleri—ortaya çıkışı çekirdek türün yok oluşuna karşı bir savunma stratejisi—kaybolduğunda, karşısına yönelik tüm çabalar da başarısız olduğunda (bazı evrimsel çizgiler hızla cüceliğe yöneldiğinde), yan dalın torunları, rakiplerinin çevresel alanında uygun koşullarla mutlu bir şekilde karşılaşmışlar, varlıklarını neredeyse değişmeden sürdürürler. Bu şekilde, bir türün ilkel bolluğu ve gücünün son kanıtı olarak hizmet ederler. Lütfen biraz kibirli tarzımı affedin, bu söylem hiçbir örneği desteklemedi. Buradaki belirsizlik, aynı anda iki tür evrimden bahsettiğimden kaynaklanıyor: biyolojik ve teknik. -Stanislaw Lem, Summa Technologiae