Ik zag deze glas-in-lood verkeerskegels op een boedelverkoop en iets in mij knapte gewoon. Vijfentwintig jaar van beige muren, praktische schoenen en "misschien volgend jaar" vakanties. Vijfentwintig jaar de verantwoordelijke zijn terwijl mijn man elke hobby achtervolgde, van bier brouwen tot motorfietsen restaureren. Maar blijkbaar was het voor mij om glas-in-lood te leren "onpraktisch op onze leeftijd." De kegels waren gemaakt door deze 78-jarige vrouw die haar glasbedrijf begon nadat haar man was overleden. Haar dochter verkocht alles, vertelde me dat haar moeder haar laatste decennium had besteed aan het maken van "belachelijk mooie dingen" en deze via haar winkel verkocht om reizen naar Italië te financieren. Ik stond daar met deze amberkleurige kegels, luisterend naar verhalen over een vrouw die besloot dat vreugde belangrijker was dan praktisch, en kocht ter plekke alle zes stukken. Mijn man zag ze in de garage en zuchtte gewoon. "Wat moeten die voorstellen?" Verkeerskegels, uiteraard. Kunstverkeerskegels. Blije verkeerskegels die het licht vangen en me herinneren dat het nooit te laat is om iets moois met mijn handen te maken. Ik heb me al aangemeld voor een glas-in-lood workshop volgende maand. Hij denkt dat ik een midlifecrisis heb. Misschien heb ik dat ook. Maar als mijn crisis inhoudt dat ik leer glas te buigen en licht te kleuren in plaats van een sportwagen te kopen, zou ik zeggen dat ik het best goed doe. Deze kegels gaan in mijn tuin waar ik ze elke ochtend met mijn koffie zal zien, feloranje herinneringen dat praktisch niet altijd betekent dat het goed is.