Een heel jaar ging voorbij zonder antwoorden. Onze kat verdween, en met elke week die verstreek, werd de hoop stiller. We zochten, hingen borden op en hielden vol zolang we konden—tot we de mogelijkheid accepteerden dat hij misschien nooit meer thuis zou komen. Toen gebeurde vandaag. Mijn vrouw en ik waren op een eenvoudige fietstocht toen ik een kat voor ons zag. Iets aan de manier waarop hij bewoog voelde vertrouwd. Op instinct zei ik zijn naam hardop. Hij bevroor. Toen draaide hij zich om. Het geluid dat hij maakte weerklinkt nog steeds in mijn borst—een kreet vol herkenning en opluchting. Hij rende recht op ons af alsof er geen tijd was verstreken. Ik liet mijn fiets vallen, knielde neer, en hij lanceerde zichzelf in mijn armen, zich vasthoudend alsof hij bang was om weer los te laten. Na een heel jaar… herinnerde hij ons. Vandaag eindigde het wachten. De stilte brak. En onze familie, op de een of andere manier, werd weer heel.