**De Slechtste Versie** De leermachine stelde iedereen teleur. Het was traag, onhandig en gevoelig voor voor de hand liggende fouten. Het had constante correctie nodig. De antwoorden waren ongelijkmatig. Journalisten noemden het “belovend, maar nog jaren verwijderd.” De gemeenteraad stelde een simpele vraag: “Is dit wat we gaan krijgen?” Niemand kon het met zekerheid zeggen. Maar een ingenieur wees naar een ruwe grafiek die de machine zelf had geproduceerd - een registratie van zijn eerdere prestaties. “Ik weet niet waar de schaal eindigt,” zei ze. “Maar ik weet in welke richting het gaat.” De raad nam die dag twee beslissingen. Ten eerste beperkten ze wat de machine kon controleren. Ten tweede ontwierpen ze alles rond de veronderstelling dat dit de zwakste versie was. Ze bouwden correctie in elk systeem. De samenleving nam minder zekerheid aan. Scholen leerden studenten hoe ze ermee moesten discussiëren. Ziekenhuizen registreerden meningsverschillen in plaats van ze te verbergen. Wetten werden geschreven met beoordelingsclausules in plaats van definitieve. Niets ging ervan uit dat de machine hetzelfde zou blijven. De eerste jaren waren rommelig. De machine tegensprak experts. Het veranderde van gedachten. Soms werd het slechter voordat het beter werd. Een naburige stad maakte andere keuzes. “Laat het eerst rijpen,” zeiden hun leiders. “We passen ons aan zodra het klaar is.” Vijf jaar later was het verschil duidelijk. ...