Jednym z najdłużej trwających podziałów w programowaniu jest ten między typowaniem statycznym a dynamicznym. Przez całą swoją karierę słyszałem milion argumentów z obu stron, ale bardzo niewiele z nich kiedykolwiek przekonało kogoś do czegokolwiek. Ponieważ racjonalizacje udające powód rzadko działają w sprawach wiary. Jeździec zawsze usprawiedliwi drogę słonia. Nie znaczy to, że nie ma ludzi, którzy zmienili obozy. W rzeczywistości tacy ludzie zazwyczaj krzyczą najgłośniejsze racjonalizacje. Często z urokliwością dożywotniego wszystkożercy, który nagle stał się weganinem, lub tradycyjnego bankiera, który miał szczęście w kryptowalutach. Im krótsza wiara, tym jaśniejszy płomień. Osobiście, bez wstydu jestem zwolennikiem typowania dynamicznego. Dlatego tak bardzo kocham Ruby. W pełni wykorzystuje typowanie dynamiczne, aby umożliwić poetycką składnię, która prowadzi do tak pięknego kodu. Dla mnie Ruby z explicite, statycznym typowaniem byłoby jak sałatka z gałką lodów. Po prostu nie pasują do siebie. Przyznam się również, że w przeszłości przyjąłem ewangeliczną pozycję na rzecz typowania dynamicznego. Do tego stopnia, że cierpiałem na dolegliwość Jednej Prawdziwej Propozycji. Postrzegając brak entuzjazmu dla typowania dynamicznego jako odzwierciedlenie braku edukacji, doświadczenia, a może nawet kompetencji. O, jaka to głupota. Jak próba przekonania introwertyka, że naprawdę polubiłby imprezy, gdyby tylko się trochę rozluźnił. Że tak naprawdę jest naprawdę fajnie być w zatłoczonych pomieszczeniach, przez godziny, krzycząc, aby się komunikować, bo jakże to VIBE! W dzisiejszych czasach nauczyłem się doceniać wspaniałość wielości. Programowanie byłoby okropnym przedsięwzięciem, gdybyśmy wszyscy byli ograniczeni do tego samego paradygmatu. Ludzka natura jest zbyt zróżnicowana, aby zaakceptować takie ograniczenie dla swojej kreatywności. Czy możesz sobie wyobrazić, gdyby wszystkie sztuki wizualne musiały być realizowane w stylu kubizmu? Lub realizmu? Lub wszystkie powieści pisane w krótkim, bezpośrednim stylu Hemingwaya? Jak szybko by to wszystko stało się nudne! Zrujnowałoby to magię programowania. Tę unikalną fuzję sztuki i inżynierii. Ale zajęło mi trochę czasu, aby dojść do tych wniosków. Jestem osobą, która leczy się z rozwiązania. Więc kiedy widzę ludzi, którzy przysięgają w niewierze, że ktokolwiek, gdziekolwiek mógłby preferować JavaScript nad TypeScript, uśmiecham się i przypominam sobie dni, kiedy dostrzegałem ich zapał w lustrze. Nie znaczy to, że wszystkie kwestie podejść do programowania sprowadzają się do równych, ale różnych sposobów myślenia. Istnieją ograniczenia tego relatywizmu. Ale typowanie dynamiczne a statyczne jest pewne w swoich granicach. Tak samo jak programowanie funkcyjne a obiektowe. Bieguny na obu tych osiach przez dekady dostarczyły doskonałego oprogramowania (i okropnych rzeczy też!). Teraz ludzie są obdarzeni zdolnością do wyrażania siebie równie dobrze z obu końców. Taka ambidextrous natura wydaje się jednak rzadka, co potwierdzają całkowite niedowierzanie, które tak często wyrażają obie strony, że druga może mieć rozsądne stanowisko. Nie jestem ambidextrous. Nie lubię typowania statycznego, a obiekty ożywiają moją wyobraźnię. Ale nauczyłem się doceniać fakt, że inni oświetlają swoją kreatywność z taką samą intensywnością, jak ja swoją, używając ograniczeń programowania funkcyjnego i explicite określonych typów. Dopóki nigdy nie muszę zanieczyszczać mojego Ruby wskazówkami typów lub pisać całego kodu front-end w TypeScript, mogę tak szczęśliwie współistnieć z tymi, którzy uwielbiają Go lub nie znoszą JavaScript. Vive la différence!