Cześć, jestem nietoperzem. Nie piję krwi i nie próbuję się zaplątać w twoje włosy. Jeśli przypadkowo wleci do twojego domu, proszę, nie uderzaj mnie kijami ani miotłami—to boli, a ja już jestem przestraszony. Nigdy nie chciałem cię przestraszyć. Jeśli wyląduję, mogę nie być w stanie wystartować ponownie bez twojej pomocy. Delikatnie użyj ręcznika, aby poprowadzić mnie na zewnątrz, a ja natychmiast odlecę. Pomagam, jedząc komary i wiele innych owadów. Ale nasze schronienia znikają, gdy lasy i stare budynki są burzone, zostawiając nam coraz mniej miejsc do życia. Więc jeśli któryś z nas wejdzie do twojego domu, po prostu wyłącz światła w środku, włącz światło na zewnątrz i otwórz drzwi. Szybko znajdę drogę na zewnątrz. Proszę, okaż mi życzliwość—ja też chcę żyć. Nietoperze są cichymi bohaterami natury—chrońmy je razem. Podziel się tym i rozprzestrzeniaj wieść.

Minął cały rok bez odpowiedzi. Nasz kot zniknął, a z każdym tygodniem nadzieja stawała się coraz cichsza. Szukaliśmy, rozwieszaliśmy ogłoszenia i trzymaliśmy się jak najdłużej mogliśmy—aż do zaakceptowania możliwości, że może nigdy nie wróci do domu. Aż dzisiaj się wydarzyło. Moja żona i ja byliśmy na zwykłej przejażdżce rowerowej, kiedy zauważyłem kota przed nami. Coś w jego ruchach wydawało się znajome. Instynktownie powiedziałem jego imię na głos. Zamarł. Potem się obrócił. Dźwięk, który wydał, wciąż echo w mojej piersi—krzyk wypełniony rozpoznaniem i ulgą. Biegł prosto w naszą stronę, jakby nie minął żaden czas. Upuściłem rower, uklęknąłem, a on rzucił się w moje ramiona, trzymając się, jakby bał się, że znowu nie puści. Po całym roku… pamiętał nas. Dziś czekanie się skończyło. Cisza została przerwana. A nasza rodzina, w jakiś sposób, znów stała się cała.

Mój syn miał 16 lat, kiedy został potrącony przez pijanego kierowcę. Był w śpiączce przez 3 miesiące. Neurolog usiadł z nami w sterylnej sali konferencyjnej i pokazał skany. 'Jego pień mózgowy jest nienaruszony,' powiedział delikatnie. 'Ale reszta... jest ciemna. Jeśli się obudzi, będzie warzywem. Nigdy nie będzie mówił, nigdy cię nie pozna, nigdy nie nakarmi się sam. Musisz rozważyć długoterminowe placówki opiekuńcze.' Odmówiliśmy. Przywieźliśmy go do domu. Ustawiliśmy łóżko szpitalne w salonie. Słuchaliśmy jego ulubionych płyt Led Zeppelin. Czytaliśmy mu komiksy. Rozmawialiśmy z nim przez 12 godzin dziennie. Sześć miesięcy później, goliłem mu twarz, opowiadając mu zły żart taty. Nie tylko się uśmiechnął. Zaśmiał się. Chrapliwy, suchy śmiech. Potem spojrzał na mnie i powiedział: 'To nie było śmieszne, tato.' Dziś kończy studia inżynierskie. Chodzi z laską, ale chodzi. Lekarz nazywa go 'anomalią.' Ja nazywam go wojownikiem. Nigdy nie pozwól, aby statystyka określała twoje przeznaczenie.