: : Ramy Zarządzania Będą Miały Jeszcze Większe Znaczenie Uważam, że istnieje znaczny potencjał do dalszego rozwijania tej dyskusji. Innymi słowy, stworzenie ram zarządzania wiąże się z niezwykle złożonym zestawem czynników. Mówiąc to, argumentowałbym, że najważniejszym krokiem w jego projektowaniu leży ostatecznie w definiowaniu uczestników i optymalizacji zakresu zarządzania. Asymetryczne Dynamiki Wynikające z Nierównomiernej Dystrybucji Udziałów W swoich najwcześniejszych dniach blockchain wyłonił się z czystego modelu Proof of Contribution—gdzie wkład był na pierwszym miejscu, a (niepewne) nagrody następowały później. Jednakże, gdy branża przeszła do ery Proof of Stake z wbudowanymi strukturami inwestycyjnymi, ta dynamika stała się coraz bardziej zniekształcona. To, co widzimy dzisiaj, to osobliwa struktura rynku, w której gwarantowane nagrody są dystrybuowane z góry, podczas gdy rzeczywiste wkłady tych, którzy posiadają duże udziały, pozostają niepewne, a sieć nadal funkcjonuje. Jak podkreśla argument @Justin_Bons, obecnie powszechnie obserwuje się, że aktorzy, którzy już posiadają znaczne udziały, często wykazują niewielkie zainteresowanie zarządzaniem lub nie reprezentują interesów szerszej grupy. Od samego początku te systemy są często projektowane w sposób, który koncentruje nadmierne alokacje tokenów wśród fundacji, VC i walidatorów, co utrwala ekonomicznie i politycznie niezrównoważone dynamiki. W takich strukturach głosy uczestników z mniejszymi udziałami są strukturalnie marginalizowane i łatwo stają się bez znaczenia. Zarządzanie On-Chain, Które Nie Jest Tego Rodzaju Nie możemy również z pełnym przekonaniem stwierdzić, że ramy zarządzania on-chain osiągnęły wystarczający poziom dojrzałości. Nawet w przypadkach często cytowanych jako stosunkowo aktywne przykłady zarządzania on-chain, uczestnicy detaliczni napotykają strukturalnie wysokie bariery wejścia, jeśli chodzi o ciągłe śledzenie, rozumienie i znaczące angażowanie się w każdą propozycję zarządzania. Brak wiedzy w danej dziedzinie w połączeniu z kumulacyjnym zmęczeniem decyzyjnym bezpośrednio przekłada się na niższe wskaźniki uczestnictwa. W rezultacie wielu uczestników albo decyduje się na podążanie za osądami niewielkiej liczby aktorów, którzy są już głęboko związani z siecią, albo polega w dużej mierze na delegacji jako swojej głównej strategii. Wśród tych, którzy posiadają duże udziały lub otrzymują znaczną delegowaną moc głosowania, nie jest rzadkością widzieć aktorów, którzy są pasywni, jeśli chodzi o zarządzanie ukierunkowane na długoterminowy rozwój protokołu, lub którzy czasami podejmują decyzje, które są sprzeczne z szerszym dobrem publicznym. Znaczenie Odpowiedniego Projektowania Ram Zarządzania W tym momencie znaczenie projektowania ram zarządzania staje się niezaprzeczalnie jasne. Jak zauważyłem w artykule napisanym dwa lata temu, szeroki zakres elementów może—i powinien—być omawiany przy projektowaniu ram zarządzania. Wśród nich jednak najważniejszym czynnikiem pozostaje „optymalizacja zakresu zarządzania i uczestników”. W praktyce agendy zarządzania w ekosystemach blockchain obejmują szeroki zakres: od niskopoziomowych kwestii technicznych, takich jak standardy komunikacji na poziomie sieci, po kwestie na poziomie aplikacji, które dostarczają bezpośrednią wartość dla użytkowników końcowych. W związku z tym niezbędne jest klasyfikowanie tematów zarządzania według ich poziomu ważności oraz modularizacja struktur zarządzania poprzez przypisanie każdej dziedziny uczestnikom, którzy posiadają odpowiednią wiedzę i doświadczenie. W czasach, gdy różnorodny zestaw aktorów—w tym instytucje—szybko wchodzi w wiele protokołów, pozostaje otwarte pytanie, czy poszczególni uczestnicy mogą skutecznie zarządzać swoimi aktywami bez tarć czy konfliktów na tle ram zarządzania, które są niewystarczająco ustrukturyzowane. W miarę jak proporcja aktywów kryptograficznych, które są aktywnie wykorzystywane—zamiast po prostu trzymanych—ciągle rośnie, znaczenie ram zarządzania strukturalnie osadzonych w tych aktywach tylko stanie się bardziej wyraźne w przyszłości.