"Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars." Het citaat wordt vaak toegeschreven aan Winston Churchill, hoewel hij het waarschijnlijk nooit heeft gezegd. Het is passend dat Rome ons een zeldzame, tastbare manier biedt om het idee te testen. Nero wordt herinnerd als de keizer die muziek speelde terwijl Rome brandde, maar zelfs vijandige Romeinse bronnen registreren dat hij na de Grote Brand van 64 na Christus terugkeerde naar de stad, zijn privé-tuinen en landgoederen evenals openbare gebouwen opende om de daklozen onderdak te bieden, noodvoedseldistributie organiseerde, de graanprijzen verlaagde en nieuwe bouwvoorschriften oplegde die bedoeld waren om toekomstige branden te verminderen. Het beroemde verhaal over hem dat hij de lier speelde, verschijnt later, geschreven na zijn val door politieke vijanden, en verhardde geleidelijk tot een geaccepteerde waarheid. Dat maakt Nero geen verkeerd begrepen held. Zijn beslissing om christenen als zondebok te gebruiken en de brute vervolgingen die volgden zijn goed gedocumenteerd en blijven een van de donkerste acties van zijn heerschappij. Maar het laat wel zien hoe een complexe historische figuur kan worden samengevoegd tot een enkel verhaal zodra de macht verandert. Als een heerser uit een van de best gedocumenteerde beschavingen in de geschiedenis zo grondig kan worden hervormd, roept dat een ongemakkelijke vraag op. Hoeveel van de rest van de geschiedenis is accuraat, en hoeveel overleeft simpelweg omdat de winnaars het verhaal controleerden? #drthehistories