Ludzie, jestem dość zagorzałym klasycznym liberałem. Nie jestem dokładnie wielkim fanem państwa opiekuńczego w jego obecnej formie. Jednak rzeczywistość jest taka, że – w odniesieniu do nierówności – zrobiło dokładnie to, co miało zrobić. W zasadzie ograniczyło wszelkie zwiększenie nierówności przed redystrybucją. Możesz myśleć (tak jak ja), że znaczna część wszelkiej nierówności przed redystrybucją wynika z interwencji państwowych na rynku (i dążenia do zysku). Możesz również myśleć (tak jak ja), że państwo opiekuńcze jest obecnie finansowo i politycznie nie do utrzymania (z powodu problemów z finansami publicznymi według Buchanana). Możesz myśleć, że powinno być mniej nierówności. Ale rzeczywistość jest taka, że państwo opiekuńcze zrobiło dokładnie to, co miało robić od lat 80-tych. A oto smutna prawda dla wielu ludzi (w tym dla mnie z moimi klasycznymi liberalnymi przekonaniami): utrzymało nierówność majątkową, podczas gdy wydatki rządowe pozostały w zasadzie stabilne (zobacz wykres). To jest wielki fakt, którego *nikt* naprawdę nie chce uznać, co pokazują Sylvain i jego współautorzy. Ekonomiści lewicowi, tacy jak Zucman i Piketty, nie chcą zbytnio na to wskazywać, ponieważ podważa to argumenty na rzecz ich preferowanych polityk. Ekonomiści prawicowi również mają tendencję do pomijania niektórych implikacji, ponieważ mówi to, że "państwo opiekuńcze zrobiło to, co miało zrobić". W pewnym momencie powinniśmy uznać, że fakty nie obchodzą nas ani trochę w odniesieniu do naszych przekonań. Po prostu przyjmijmy to i budujmy na tym w kontekście rozmów.