Hayatımın en karanlık dönemlerinde, ruh sağlığım için yaptığım en iyi şey, sonunda hiçbir şeyin kendi kendine sihirli bir şekilde düzelmeyeceğini kabul etmekti. İlk adımı atan kişi benim olmam gerekiyordu. Üzgün geliyor ama ilk mesajı gönderiyor. İnsanlara yardım almak ya da takılmak için ulaşmak. Reddedilme kaçınılmaz gibi görünse de, programa/işe/herhangi bir şeye başvurmak. Bu haksızlık hissettirdi. Herkesin hayatı elinde gibi görünüyordu, ben ise her küçük zafer için pençelemek zorunda kalıyordum. Ama elimden geleni az enerji ve cesaretimle yapmak, geri kalanını şansa veya Tanrı'ya bırakmak, her zaman bir çukurdan çıkmama yardımcı oldu çünkü sonunda bir ilerleme bekleyecekti.