In elke traditionele cultuur die we kennen, ondergingen jongeren een ritueel van passage rond de puberteit. Jonge mannen jaagden, bouwden, vochten en bewezen zichzelf. Jonge vrouwen namen volwassen verantwoordelijkheden op zich. Ze droegen bij. Ze deden ertoe. De VS neemt datzelfde ontwikkelingsmoment, wanneer de drang naar autonomie en zelfbeschikking op zijn hoogtepunt is, en dwingt kinderen om stilletjes in rijen te zitten, toestemming te vragen om naar de wc te gaan, en inhoud te memoriseren die ze tegen juni zullen vergeten. Vervolgens pathologiseren we hun onrust als een stoornis.

Tijdens een jaar van unschooling gaf ik mijn zoon Larry Gonick's Cartoon History of the Universe. Hij las de hele serie in twee of drie dagen. Het bevatte meer historische inhoud dan een volledig schooljaar, en hij herinnerde het zich omdat hij het leuk vond. Hij had negen maanden kunnen doorbrengen met het doorworstelen van een leerboek dat ontworpen is om vergeten te worden na de toets. In plaats daarvan bracht hij een weekend door met het met plezier opnemen van dezelfde stof. De inhoud is niet de bottleneck. De leveringsmethode is.

"Tieners" bestonden niet tot de twintigste eeuw. Voor die tijd traden jonge mensen op twaalf of dertien jaar in het volwassen leven. Ze werkten op de boerderij of leerden een ambacht. Ze werden niet vertroeteld of opgeslagen. Je ziet zelden adolescentenrebellie in een traditioneel dorp omdat er geen adolescenten zijn. Er zijn kinderen en volwassenen. Kinderen worden volwassenen door volwassen werk te doen. Wat we "tienerrebellie" noemen, is vaak een reactie op het feit dat ze jaren lang stil moeten zitten tijdens zinloos, verplicht onderwijs. Sluit trotse jonge mannen op in een kamer en vraag ze om vocabulairewoorden over te schrijven, en ze zullen in opstand komen. Dan noemen we hun rebellie een "probleem", stellen we een diagnose en leiden we ze naar de school-naar-gevangenis pijplijn. We creëren het gedrag waar we bang voor zijn, en straffen vervolgens kinderen ervoor.