Bildiğimiz her geleneksel kültürde, gençler ergenlik döneminde bir geçiş ritüelinden geçerlerdi. Genç adamlar avlandı, inşa etti, savaştı ve kendilerini kanıtladı. Genç kadınlar yetişkin sorumluluklarını üstlendi. Katkıda bulundular. Onlar önemliydi. ABD, özerklik ve özerklik arzusunun zirve ettiği aynı gelişimsel anı yaşıyor ve çocukları sessizce sıralar halinde oturmaya, tuvaleti kullanmak için izin istemeye ve Haziran'a kadar unutacakları içerikleri ezberlemeye zorluyor. Sonra onların huzursuzluğunu bir bozukluk olarak patolojileştiriyoruz.

Bir yıl unschooling sırasında oğlum Larry Gonick'in Evrenin Karikatür Tarihi kitabını verdim. Tüm seriyi iki ya da üç günde okudu. Kitap, tam bir okul yılından daha fazla tarihsel içerik içeriyordu ve onu hatırlıyordu çünkü bundan keyif alıyordu. Sınavdan sonra unutulması için tasarlanmış bir ders kitabını dokuz ay boyunca sürünerek geçirebilirdi. Bunun yerine, aynı materyali zevkle sindirmeye bir hafta sonu geçirdi. Dar boğaz içerik değil. Teslimat yöntemi ise geçerlidir.

"Gençler" yirminci yüzyıla kadar var olmadı. Bundan önce, gençler yetişkin hayatına on iki ya da on üç yaşında katılırdı. Çiftlikte çalışıyor ya da bir meslekte çırak yapıyorlardı. Şımartılmadılar ya da depolanmadılar. Geleneksel bir köyde ergen isyanı nadiren görülür çünkü ergen yoktur. Çocuklar ve yetişkinler var. Çocuklar yetişkin işleri yaparak yetişkin olurlar. "Genç isyanı" dediğimiz şey, yıllarca anlamsız, zorunlu eğitim boyunca hareketsiz oturmaları söylenmesine verilmiş bir tepkidir. Gururlu gençleri bir odaya kilitleyip kelime dağarcığı kelimelerini kopyalamalarını iste, isyan edecekler. Sonra isyanlarına "sorun" diyoruz, teşhis koyup okuldan hapishaneye geçiş boru hattına yönlendiriyoruz. Korktuğumuzu iddia ettiğimiz davranışları yaratırız, sonra çocukları bunun için cezalandırırız.