W każdej tradycyjnej kulturze, którą znamy, młodzi ludzie przechodzili rytuał przejścia w okolicach dojrzewania. Młodzi mężczyźni polowali, budowali, walczyli i udowadniali swoją wartość. Młode kobiety podejmowały dorosłe obowiązki. Przyczyniały się. Miały znaczenie. USA przyjmuje ten sam moment rozwojowy, kiedy dążenie do niezależności i autonomii osiąga szczyt, i zmusza dzieci do siedzenia w milczeniu w rzędach, proszenia o pozwolenie na skorzystanie z toalety i zapamiętywania treści, które zapomną do czerwca. Następnie patologizujemy ich niepokój jako zaburzenie.

Podczas roku nauki w stylu unschooling, dałem mojemu synowi "Karykaturalną Historię Wszechświata" Larry'ego Gonicka. Przeczytał całą serię w dwa lub trzy dni. Zawierała więcej treści historycznych niż pełny rok szkoły, a on to zapamiętał, ponieważ sprawiało mu to przyjemność. Mógł spędzić dziewięć miesięcy, przebrnąwszy przez podręcznik zaprojektowany tak, aby został zapomniany po teście. Zamiast tego spędził weekend, przyswajając te same materiały z przyjemnością. To nie treść jest wąskim gardłem. To metoda dostarczania.

"Nastolatkowie" nie istnieli aż do XX wieku. Wcześniej młodzi ludzie wkraczali w dorosłe życie w wieku dwunastu lub trzynastu lat. Pracowali na farmie lub uczyli się zawodu. Nie byli rozpieszczani ani składowani. Rzadko widzi się bunt młodzieńczy w tradycyjnej wiosce, ponieważ nie ma nastolatków. Są dzieci i dorośli. Dzieci stają się dorosłymi, wykonując pracę dorosłych. To, co nazywamy "buntownictwem nastolatków", często jest reakcją na to, że przez lata zmuszane są do siedzenia w miejscu w ramach bezsensownej, obowiązkowej edukacji. Zamknij dumnych młodych mężczyzn w pokoju i poproś ich, aby przepisywali słówka, a na pewno się zbuntują. Potem nazywamy ich bunt "problemem", diagnozujemy ich i kierujemy do systemu szkolnictwa, który prowadzi do więzienia. Tworzymy zachowanie, którego rzekomo się boimy, a potem karamy dzieci za to.