Wat als ETH naar nul gaat? is een gedachte-experiment, geen risicomodel. Als dat jouw stresstest is, doe je geen risicoanalyse meer, maar sciencefiction. Stel je voor dat je Apple of JPMorgan beoordeelt door te vragen: Wat als het aandeel naar nul gaat? Lees mijn reactie op het absurde @bancaditalia-rapport 👉 Het rapport identificeert een theoretische koppeling tussen tokenprijzen en infrastructuurincentives in permissionless blockchains. De deelname van validators wordt deels gedreven door token-denomineerde beloningen, en een ernstige prijsdaling zou die incentives kunnen verzwakken. Dat mechanisme is niet controversieel. Het probleem ligt in hoe het rapport deze smalle mogelijkheid extrapoleert naar een extreem en retorisch geladen risicoscenario. Het kaderen van de analyse rond "de token gaat naar nul" overdrijft materieel de waarschijnlijkheid van het risico. Nul is geen realistisch stresstestgeval in normale waarderingskaders; het is een extreem staartresultaat dat impliciet een gelijktijdige ineenstorting van vertrouwen, gebruik, nut en governance veronderstelt. Dat komt dichter bij een existentiële faalscenario dan bij een geloofwaardig marktrisico. Financiële infrastructuur—of het nu banken, betalingsnetwerken of markten zijn—vervalt niet op een binaire manier, en crypto-netwerken zullen waarschijnlijk de uitzondering niet zijn. Kritischer is dat het rapport validatorincentives behandelt als monolithisch en puur speculatief. In de praktijk opereren infrastructuurdeelnemers onder diverse en gelaagde motivaties: transactiekosten, MEV, bedrijfsbehoeften, service-inkomsten, strategische positionering en langetermijnafstemming van het ecosysteem. De tokenprijs is slechts één variabele. Professionele stakingoperaties, kostenefficiënties en protocolniveau-aanpassingen verzwakken verder de veronderstelling dat dalende prijzen direct leiden tot infrastructuurverlating. Het rapport past ook een asymmetrische standaard van analyse toe. Traditionele afreken systemen worden geconfronteerd met incentive-falen, operationele verstoringen en tegenpartijrisico's, maar ze worden niet geframed door absolutistische "gaat naar nul → systeem stopt"-narratieven. In plaats daarvan worden ze geëvalueerd door middel van graduele stresstests, redundantie en oplossingsmechanismen. Het toepassen van een extremere framing op crypto-infrastructuur risico's inflateert de waargenomen kwetsbaarheid in plaats van deze te verduidelijken. Uiteindelijk functioneert de headline conclusie—dat een token-inzinking een afrekenbreuk zou kunnen veroorzaken—meer als een gedachte-experiment dan als een plausibel kortetermijnbeleid risico. Het risico is zeer voorwaardelijk, laag-probabilistisch en overdreven wanneer het wordt verhoogd tot een centraal systeemprobleem.