Ik kan me hier heel goed in herkennen. Wetenschap studeren kan je een opgeblazen gevoel geven dat het doen van wetenschap regelmatig duidelijke antwoorden zal opleveren. Maar zodra je daadwerkelijk begint met het doen van wetenschap, realiseer je je snel dat definitieve antwoorden de uitzondering zijn, zelfs met rigoureus experimenteel ontwerp. De enorme complexiteit van de natuur betekent dat de vragen die je stelt en test meestal slechts gedeeltelijke antwoorden opleveren, en vaker nog een proliferatie van nieuwe vragen die je pas gaat stellen als je het experiment hebt uitgevoerd. In zekere zin is dit een goede zaak. Het betekent dat je nooit zonder vragen komt te zitten om na te jagen of experimenten om uit te voeren als wetenschapper. Maar het betekent ook dat cathartische "eureka!" momenten zeldzaam zijn, en niet elke wetenschapper ervaart ze. De meeste wetenschappers leren snel om comfortabel te zitten met het nooit helemaal weten van het volledige antwoord. Wetenschapsjournalisten daarentegen hebben meestal nooit echte wetenschap gedaan, en daarom missen ze de nederigheid die echte wetenschappers verwerven, zoals Hayek opmerkte. Ik denk dat dit veel van wat we aan de linkerkant zien, helpt verklaren. Linkse mensen beschouwen zichzelf vaak als wetenschappelijk onderlegd, wat hen kan leiden om de eenvoudige verhalen te accepteren die door wetenschapsjournalisten en activist-wetenschappers worden verteld. Een dergelijk verhaal dat me te binnen schiet, is het idee dat mensen een aangeboren "genderidentiteit" hebben, vaak gepresenteerd als een soort "hersenseks." De studies die worden aangehaald ter ondersteuning van dit geloof tonen niet aan wat wordt beweerd, en hun voorstanders missen de nederigheid om de enorme bewijslast te waarderen die nodig is om iets vast te stellen dat zelfs maar in de buurt komt van wat ze beweren.