Kennis is geen wijsheid. En wijsheid komt niet voort uit het krijgen van feiten op een presenteerblaadje. Het komt alleen voort uit ervaring. Docenten dwingen wiskunde, wetenschap, taal, aardrijkskunde en andere verplichte inhoud naar binnen. Maar geen hoeveelheid feiten kan ervaring vervangen, vooral het geweldige voorrecht van falen. De geschaafde knie leert meer dan het veiligheidsmanual. Het afgewezen manuscript leert meer dan de schrijfgids. Het gebroken hart steekt meer dan welk gedicht dan ook. Mensen praten over AI alsof het de broncode van wijsheid kan bereiken. Maar dat kan het niet, omdat het niet leeft. Het lijdt niet onder teleurstelling. Hartzeer. Verlangen. Spot. Het kan de woorden van degenen die dat wel hebben nabootsen, maar het mist de essentie van de ervaring. Het is een robot die afkijkt van het papier van de bange jongen naast hem, die de antwoorden kopieert zonder ooit met de vragen te hebben geworsteld. John Dewey schreef dat "er maar twee filosofieën zijn. De ene accepteert het leven en de ervaring in al zijn onzekerheid, mysterie, twijfel en halve kennis en draait die ervaring op zichzelf om de eigen kwaliteiten te verdiepen en te intensiveren - naar verbeelding en kunst. Dit is de filosofie van Shakespeare en Keats." De tweede is de zoektocht naar zekerheid. AI neemt zijn rol gretig op zich. Deze filosofie beschouwt ambiguïteit als een defect, mysterie als inefficiëntie, twijfel als een fout die gecorrigeerd moet worden. Het zoekt vaste, absolute kennis en streeft naar zekerheid door abstractie, systeemopbouw en vaste uitkomsten. Het wil de antwoordenlijst van het bestaan. Maar dat is geen leven. Dat is Macbeth's wanhoop. Het is het leven als "een wandelende schaduw, een arme speler die zijn uur op het podium paradeert en zich dan niet meer laat horen... een verhaal verteld door een idioot, vol geluid en woede, dat niets betekent." De zoektocht naar zekerheid, tot het einde doorgevoerd, komt uit op nihilisme. Als betekenis "bewezen" moet worden, dan betekent niets iets. Er is een reden waarom Shakespeare nooit de vragen van Hamlet oplost. Keats legt de Griekse urn niet uit. Hij noemde deze comfort met ambiguïteit negatieve capaciteit; de capaciteit om "in onzekerheden, mysteries, twijfels te blijven, zonder enige prikkelbare drang naar feit en rede." Tarantino onthult nooit wat er in de koffer zit. Omdat dat niet is hoe het leven werkt. Het mysterie IS de betekenis. De menselijke ervaring gaat niet over het verzamelen van alle gegevens, deze in een algoritme inpluggen en een antwoord krijgen. Het gaat om het omarmen van onzekerheid. Het is leven binnen de vraag. Een machine die menselijke expressie nabootst is niet menselijk precies omdat het geprogrammeerd is, gedwongen om een reactie te genereren. Het kan niet met stilte zitten. Het kan niet schouderophalend zijn. Het beseft niet dat er soms geen antwoord is. Of dat de afwezigheid van een antwoord zelf het punt is. Alleen mensen kunnen dat waarderen. Alleen de levenden kunnen wijsheid vinden in het niet weten.